هاناچان

کتاب سه‌شنبه‌ها با موری نوشتۀ میچ آلبوم از تأثیرگذارترین و پرفروش‌ترین کتب انتشارات نیویورک تایمز است که از اکتبر 1997 تاکنون همواره در صدر جدول پرفروش‌ترین کتاب‌های سال قرار داشته است. سه‌شنبه‌ها با موری داستانی کاملاً واقعی از آخرین لحظات زندگی یک مرد بزرگ و استاد چیره‌دست جامعه‌شناسی است.

شاید جذابیت کتاب سه‌شنبه‌ها با موری (Tuesdays With Morries) و قرارگرفتن در صدر جدول پرفروش‌ترین کتاب‌های سال از اکتبر 1997 تاکنون، نه‌ تنها در آمریکا بلکه در سراسر دنیا، به خاطر مفاهیم عمیقی است از زندگی که در آن به بحث گذاشته شده، مثل عشق، مرگ، ازدواج و...و یا شاید هم ارزش اصلی آن به خاطر واقعی‌ بودن داستانش هست که «اُپراه مینفری» بر اساس این کتاب، فیلمی تلویزیونی تهیه کرد و از تلویزیون ایران نیز پخش شد.

کتابی سراسر آرامش و زیبایی که در آن میچ آلبوم (Mitch Albom)، نویسنده‌ی مطرح و پرکار آمریکایی که آثارش به 45 زبان زنده دنیا ترجمه شده‌ و مبنای ساخت فیلم‌های تلویزیونی نیز قرار گرفته، در چهارده سه‌شنبه‌ی آخر زندگی استادش «موری شوارتز» - استاد چیره‌دست جامعه‌شناسی - که در حال مبارزه‌ای اعجاب‌انگیز با بیماری سخت و لاعلاج «ای ال اس» است، به بحث در مورد یک سوژه‌ی خاص پرداخته و ما هر کدام از آن‌ها را طی یک فصل از کتاب می‌خوانیم.

و در آخر کتابی ساده، صمیمی، سرشار از جملات تسلی‌بخش با یک احساس همزادپنداری خاص برای خواننده که می‌توان از اول تا آخر آن را یکجا خواند و درس‌هایی از زندگی را آموخت که در هیچ کلاس و دانشگاهی نمی‌توان یافت؛ مخصوصاً برای کسانی‌ که می‌خواهند کتابخوانی را شروع کنند.

این رمان جاودان به داستان زندگی مردی جوان می پردازد که یک شبه به حشره ای بزرگ و سوسک مانند تغییر شکل می دهد و در چشم خانواده اش، به مایه ی ننگ و نفرت تبدیل می شود. او اکنون در اتاق خود نیز احساس بیگانگی می کند و مجبور است جهانی بی رحم و ناآشنا را صرفا تحمل کند. کتاب مسخ که تأملی دلهره آور (و به شکلی پوچ گرایانه طنزآمیز) از احساساتی انسانی نظیر بیگانگی، انزوا و احساس گناه است، بدون تردید در زمره ی برجسته ترین و به یاد ماندنی ترین آثار داستانی سده ی بیستم قرار می گیرد.

کتاب «به امید دل بستم» نوشته‌ی لنکالی، نویسنده‌ی اهل فرانسه است که توانسته نامزد جایزه‌ی سایت گودریدز شود. این رمان زندگی نوجوانانی را روایت می کند که با بیماری‌های مختلف همگی در یک بیمارستان بستری هستند و امیدی به ادامه‌ی زندگی ندارند. اما در ادامه پیش روی داستان، عاملی بیرونی به زندگی این نوجوانان امید می‌بخشد. آن‌ها با روی‌آوردن به دزدی‌های کوچک از فروشگاه‌ها به هم نزدیک می‌شوند و با فرار از بیمارستان دزدی‌های بزرگ‌تری را برنامه‌ریزی می‌کنند. این شکل تازه زندگی برای آن‌ها تبدیل به نوعی تفریح می‌شود و انگیزه‌ی زندگی را در آن‌ها تقویت می‌کند.