قصه های پند آموز بهلول فاطمه ندری انتشارات ایرمان

بهلول مجنون در قرن دوم هجری قمری و در شهر کوفه زندگی می‌کرد. حکایت‌های بهلول داستان‌هایی کوتاه، جالب و آموزنده هستند که گاه حکایاتی طنزآلود و خنده‌دار نیز در بین آنها یافت می‌شود. نام اصلی بهلول ابو وهیب بن عمرو صیرفی کوفی است. او معاصر با‌ هارون الرشید خلیفه عباسی بود. بهلول شیعه‌ای زاهد و از شاگردان امام جعفر صادق و امام موسی کاظم (علیهما السلام) بود. جنون اختیار کرد چون با تظاهر به دیوانگی می‌توانست‌ هارون و اطرافیانش را پند و اندرز دهد و در عین حال از خطر کشته شدن در امان بماند. جالب است بدانید که بهلول در سال 190 قمری درگذشت. حکایتی از این حکایات شیرین را بخوانیم: نام حکایت: بهلول و فروختن خانه‌ای در بهشت روزی زبیده، همسر هارون الرشید در راه بهلول را دید که با کودکان بازی می‌کرد و با انگشت بر زمین خط می‌کشید. پرسید: چه می‌کنی؟ گفت: خانه‌ای در بهشت می‌سازم. پرسید: این خانه را می‌فروشی؟ گفت: آری. پرسید: قیمت آن چقدر است؟ بهلول مبلغی ذکر کرد. زبیده فرمان داد که آن مبلغ را به بهلول بدهند و خود دور شد. بهلول زر بگرفت و بر فقیران قسمت کرد. شب‌ هارون الرشید در خواب دید که وارد بهشت شده. به خانه‌ای رسید و چون خواست داخل شود او را مانع شدند و گفتند این خانه، خانه‌ی زبیده همسر توست. دیگر روز‌ هارون ماجرا را از زبیده بپرسید. زبیده قصه‌ی بهلول را باز گفت. هارون نزد بهلول رفت و او را دید که با اطفال بازی می‌کند و خانه می‌سازد. گفت: این خانه را می‌فروشی؟ بهلول گفت: آری هارون پرسید: بهایش چه مقدار است؟ بهلول چندان مال نام برد که در جهان نبود. هارون گفت: به زبیده به اندک چیزی فروخته‌ای. بهلول خندید و گفت: زبیده ندیده خریده و تو دیده می‌خری میان این دو، فرق بسیار است.